Prolog: "Do widzenia"

Czerwcowe promienie słońca, które wpadały do pokoju przez szparę między dwiema fioletowymi zasłonami, zapowiadały nowy dzień w Krakowie. Zegar wiszący na ścianie wskazywał godzinę 6.00. Lena po raz kolejny rozglądnęła się po pomieszczeniu. Gdy upewniła się, że nie zostało już nic do spakowania, zamknęła swoją walizkę i postawiła ją obok drzwi. Z plastikowego wieszaka ściągnęła jeansową kurtkę, założyła ją, po czym rękami uwolniła przygniecione, brązowe kosmyki. Po cichu podeszła do łóżka swojej współlokatorki. Zuza spała na skraju łóżka, na brzuchu. Jedna ręka leżała tuż obok jej głowy, a druga zwisała bezwładnie nad ziemią. Siedemnastolatka strasznie wierciła się w nocy i nigdy nie umiała znaleźć sobie wygodnej pozycji, dlatego nieraz miewała pobudki na podłodze. Lena uśmiechnęła się i odgarnęła blond włosy, które zasłaniały twarz Zuzy. Pochyliła się, potem delikatnie pocałowała ją w czoło.

- Do widzenia siostrzyczko – wyszeptała.

Zawiesiła na ramię czarną torebkę i wysunęła rączkę walizki. Ostatni raz spojrzała na pokój o szarych ścianach, a następnie wyszła zamykając drzwi.

Na korytarzu było jasno, dzięki dużym oknom, które wpuszczały światło słoneczne do środka. Lena, zeszła na dół po schodach, by znaleźć się w dużym, beżowym pomieszczeniu. Był w nim wielki stół z drewnianymi krzesłami. Dwa miejsca zajmowały kobiety w średnim wieku. Piły kawę i rozmawiały, lecz gdy zobaczyły osiemnastolatkę, ich konwersacja ucichła.

- Dzień dobry Leno – powiedziały po chwili.

- Dzień dobry.

- Już jesteś gotowa? - spytała pani Maria. - Nie zdążyłyśmy przygotować ci śniadania.

- Nic się nie stało. I tak nie jestem głodna.

- Na pewno? Może chociaż napijesz się herbaty? - pani Maria nie dawała za wygraną.

- Nie dziękuję. - odpowiedziała – Mogę dostać moją kopertę?

Kobiety popatrzyły na siebie ze smutkiem. Pani Maria podeszła do drewnianej komody i z najwyższej szuflady wyjęła średniej wielkości kopertę. Zbliżyła się do Leny i wręczając dziewczynie wypchany papier powiedziała:

- Leno, wiesz, że nie musisz wyjeżdżać.

- Wiem, ale chcę.

- Rozumiem. Jednak spójrz na to z innej strony. Co z Zuzią? Myślałaś o niej? Ona cię potrzebuje...

- Zuza jest już prawie dorosła. Jestem pewna, że poradzi sobie beze mnie. - zawiesiła się, straszna jest myśl o zostawieniu osoby, którą się kocha.

- A jeśli nie? Zuzia nie umie wytrzymać bez ciebie dnia, a co dopiero całych miesięcy, czy nawet lat. - pani Maria kontynuowała.

- Rozmawiałam z nią o tym mnóstwo razy. Obiecała mi, że wszystko będzie dobrze. Może faktycznie na początku będzie jej trudno, ale z czasem się przyzwyczai. W każdym razie za rok Zuza będzie miała wybór, tak jak ja. Jeśli będzie chciała, to po prostu do mnie przyjedzie. - brunetka próbowała uspokoić zarówno panią Marię jak i panią Zofię.

- Tylko, że to bardzo poważna decyzja Lenko. - w głosie kobiety znalazło się coś czego wcześniej nie było, desperacja... - Nie mogła byś rozważyć bliższego miejsca? Może nawet Krakowa?

- Wiem, że jest to trudne dla pań jak i dla Zuzy. Ale wiedzą panie jaki jest prawdziwy powód mojego wyjazdu. Podjęłam już decyzję i nie zmienię jej.

- Mario, wystarczy już. Nie wpłyniemy na jej zamiary. Jest dorosła. Ma prawo decydować o swoim życiu. - pani Zofia położyła dłoń na ramieniu swojej koleżanki.

Pani Maria wyglądała jakby opuściła ją wszelka nadzieja. Twarz kobiety miała smutny wyraz, a w jej przypadku było to bardzo rzadkie. Zawsze była osobą promienną, przepełnioną radością i troskliwością. Pomagała w każdej sytuacji, udzielała rad, pocieszała. Gdy Lena pomyślała, że prawdopodobnie więcej jej nie zobaczy, zabolało ją serce.

Nieciekawą atmosferę w pokoju przerwał dźwięk klaksonu. Pani Zofia podeszła do okna.

- Taksówka – zawiadomiła.

- Muszę już iść. - Lena włożyła kopertę do torebki. - W telewizji mówili o dużym ruchu w Krakowie.

- Na pewno spakowałaś wszystko? - spytała pani Zofia.

- Na sto procent. - uśmiechnęła się Lena.

- A więc szerokiej drogi, kochana. Pisz do nas czasem. - pani Zofia z szerokim uśmiechem przytuliła dziewczynę. - Żebyś tylko o nas nie zapomniała.

- Nie zapomnę.

Lena popatrzyła na panią Marię, której smutne usta zmieniły się w szczery uśmiech. Kobieta podeszła do brunetki i mocno ją przytuliła, po czym osiemnastolatka chwyciła walizkę i przeszła korytarzem do drzwi wyjściowych. Obie kobiety podążyły za nią. Zanim dziewczyna opuściła dom usłyszała życzliwy głos pani Marii:

- Niech cię dziecko Bóg błogosławi!

Na początku chciałam przeprosić za tak małą i niewygodną czcionkę, lecz podczas prób powiększenia liter coś się psuje i nie mogę ich zmienić. Postaram się, by przy następnym rozdziale czcionka była większa :)

Stworzenie tego bloga było dla mnie wyzwaniem. Miałam już wcześniej kilka stron, które zakończyły się niepowodzeniem. Mam nadzieję, że tym razem pójdzie mi lepiej i z zawzięciem będę kontynuowała historię. Ale (zawsze musi być jakieś ale) nie obejdzie się bez waszej pomocy! Dlatego, jeśli przeczytacie prolog - zostawcie komentarz. Wiem, że trudno jest ocenić tak krótki fragment tekstu, lecz wasza opinia dużo dla mnie znaczy. Wystarczy mi tylko jeden do wstawienia
kolejnego rozdziału. Oczywiście będę wdzięczna za każde udostępnienie bloga :)

Zachęcam również do odwiedzenia zakładek "bohaterowie" i "fabuła+zwiastun". Przybliżą wam one sylwetki bohaterów :)
Swoje linki do opowiadań, blogi itd. możecie zostawić w zakładce "spam" - nie zaśmiecajmy komentarzy :)

Do następnego!